ඔබ නැති තැන (එක)

මගේ ඔලුව ඇදුම් කනව තිළිණි ලංකවට ආවා කියල දැනගත්ත වෙලාවෙ ඉඳල.

මම හිතුවෙ නෑ මෙච්චර ඉක්මනට එයි කියල, ඒ ආවත් මෙහෙම මට කලින් නොකියාම එයි කියල……..

වීදුරුවෙ හීතල තොල් දෙකටම දැනෙන්න තද කරගෙන මම මිමිනුවෙ රහසින් වගේ.

ඔයා ලංකාවට ගියාම පිළිගන්න එයා එයි නේද එයාපෝට් එකට …. ම්ම්…… ඒත් කවදා හරි මම යනදාට කවුද මාව පිලිගන්න එන්නෙ…..?

එනකොට ආවා වගේම කාත් කවුරුවත් නැතුව එදාටත් මම යයි නේ?

ක්වීන් ආලියා එකේ තඩි හත්තක් යටට වෙලා ලගේජ් වලට බර දීල හිටපු මගේ වම් උරහිසේ ඔලුව තියාගෙනෙ ඈ එහෙම කියනකොට ඉස්සරහට තියපු කකුල ආපසට ගන්න කී සැරයක් නම් හිතුනද.

හරියටම මෙන්න මේකයි කියල ඇඟිල්ල තියල පෙන්නන්න බැරි හේතුවක් ඒක වැලැක්වුව.

අන්ත දෙකෙන් මොකක් තෝරාගන්නද කියල හිතාගන්න බැරි වෙලාවල හිරවෙන රික්තකයේ මම එවෙලෙ හිරවෙලා ඉන්න ඇත්තෙ. කවුරු හරි මට මෙන්නෙ මෙහෙම කරපන් කියල අණක් දෙනවනම් කොච්චර හොඳද කියල හිතෙන තරමටම හිත මහා පීඩනයකින් පිරිල තිබුනෙ.

ඒත් මට කවුරුවත් එහෙම කිව්වෙ නෑ.

මටම මගේ තීරණවලට වගකියන්න වෙනවට කොහොමත් බය මම ඉස්සර වගේම මගේ හිතට හිතන්න නොදී අයිස් කන්දක් කරගත්ත.

වෙන කෙනෙක් කියන ඔනෙම දෙයක් පිළිගන්න තරමටම මම හිස් වෙලා තිබුනෙ, ඒ කෙනා තිළිණිද අනුරාධා ද කියල ගැටළුවක් තිබුනෙ නෑ.

මොහොතක හිතුන තිළිණි එයාගෙ දිළිසෙන ඇස්වලින් බලල අනේ යන්න එපා කියයි කියල, ඒ මොහොතෙම ආයෙම හිතුන අනුරාධගෙන් කෝල් එකක් එයි කියල.

අන්තයන් දෙකක දෝලනය වෙන හිතක් ගේන්නෙ පුදුම වේදනාවක්. කවුරුහරි මේ වේදනාව සමනය කරවනව නම්……

පපුව ඇතුලෙන් පටන්ගන්න ගුලියක් ටිකෙන් ටික ලොකු වෙලා ඇවිත් උගුරෙන් පිටවෙන්න තෙරපෙනව.

ඒක දරාගන්න බැරි තරමේ වේදනාවක්!

ඔලුව පුපුරන්න තරම් වේදනාවක්!

නෑ තිළිණි, කවුරු නැතත් මම එන්නම් එදාට ඔයාව ගන්න එයාපෝට් එකට !!!

නියොන් එලියට දිළිසෙන කඳුළු පිරුන දුඹුරු ඇස් දිහා බලාගෙනෙ මම කිව්වෙ ඉල ඈට තෙරපගෙන එලියට පනින්න හදන හදවතේ වෙදනාව තිළිණිට දැනෙයි කියල බයට අමාරුවෙන් හිරකරගෙන.

ඒත් ෆයිනල් කෝල් එක දුන්නට පස්සෙ උරහිසේ තියගෙන හිටපු ඔළුව මගෙ පපුවට තියල අත් දෙකෙන් මාව තදින් බදාගත්තට පස්සෙනම් ඈට ඇහෙන්න ඇති මගෙ පපුව දෙදරවාගෙන හමන කුණාටුවෙ සද්දෙ.

දිළිසි දිළිසි තිබුන ඇස් දෙකෙන් එක පාරටම කම්මුල් තෙමාගනෙ රූටගෙන වැටුනු කඳුළු මගේ ඩෙසට් බූට් එක උඩට වැටිල ඒකටම වියැකිලා යන හැටි මම බලාගෙන හිටියෙ ආයෙම ඔළුව උස්සල ඒ දුඹුරු පාට ඇස් දිහා බලන්න බැරි කමට.

ඒ කඳුළු වගේම මගේ මතකයත් දියවෙලා සැඟවෙලා යනවනම් කොච්චර හොඳද කියල කී සැරයක් නම් මට හිතුනද….

ඒත් මතකයන් කියන නපුරු පුංචි කුරුමිණියො අපිත් එක්ක ජීවිතකාලෙ පුරාවටම යන යන තැන ඇවිල්ල සැරින් සැරේ උන්ගෙ පුංචි අඬු වලින් හිතේ සියුම්ම තැන් පාරනව.

එච්චර වේදනාත්මක සමුගැනීමකින් මාසයක් යන්නත් කලින් ඇයි ඔයා මට නොකියම ආවෙ තිළිණි? එදා මට විතරයිද දුක හිතුනෙ?

හීතලෙන් ගල් වෙලා මගේ ඉස්සරහ තියන වීදුරුවෙන් මම ඇහුවෙ උත්තරයක් බලාගෙන කියල මම කිව්වොත් මම පිස්සෙක් කියල කියයි. ඒත් මේ කතාව අහුවොත් මාව වරදවා වටහා නොගනී කියල හිතන්න බැරි කිසිම කෙනෙක් නැතිකොට හීතල වීදුරුවක් උනත් හොඳ අහන් ඉන්නෙක්.

ඇත්තටම මට ඕනෙ වෙලා තිබුනෙ වක්කරන වතුර කලගෙඩියම උරාගෙන මුකුත් නොවුනා වගේ බලාගෙන ඉන්න මහ පොළොවක් වගේ මනුස්සයෙක්.

එහෙම කෙනෙක් නැති වෙලාවට වීදුරුවක් උනත් හොඳ මිත්‍රයෙක්. ආයෙ කටක් ඇරල වචනයක්වත් කිසිම කෙනෙකුට නොකියයි කියල විස්වාස කරන්න පුලුවන් මිත්‍රයෙක්.

තනිකඩව ගතකරපු කාලයට සම වෙන්න වගේ විවාහ ජීවිතයක් මාත් එක්ක පහු කරපු අනුරාධාටත් මගෙ කතාව තේරුම් ගන්න බැරිවෙච්ච කොට වෙන මනුස්සයෙක් මගේ හිත තේරුම්ගනී කියල හිතන එකත් විහිළුවක්.

ඒත් …..

 

Leave a Reply